Samotna wrona

Dawno, Dawno temu, za górami, za lasami, na pięknych, Polskich, bogato zdobionych łąkach, pełnych świeżej, urodzajnej trawy, na której to rosły piękne polne kwiaty, na przepięknym łonie natury codziennie tam spacerowała i szukała pożywienia piękna, dostojna, bardzo elegancka czarna wrona imieniem Damulka, która krzątała się po owych łąkach i która to obserwowała jakie to życie jest bowiem ciężkie. Nasza kruczoczarna wrona, która była jedną z najpiękniejszych wron w swojej okolicy to tak naprawdę nie czuła tego szczęścia i tej dumy z tego, bowiem to ją bardzo przytłaczało i czuła się naprawdę samotna i opuszczona. Czasami myślała sobie, że wolałaby być brzydka aniżeli piękna i podziwiana przez wszystkich. To jest taka presja i to mnie tak mocno przygniata- rzecze zapłakana i rozgoryczona wrona do kogoś kto ją pyta o jej samopoczucie. Ale nasza wrona powoli zaczyna cieszyć się tą szansą, którą dostała od losu. Jest bardzo mądrym, pełnym elegancji i gracji ptaszkiem, który lubi się wyróżniać… Wierzy w siebie ale jednocześnie też jest niesamowicie skromnym i pełnym wartości ptaszkiem…

Ps: A może i my się czegoś nowego nauczymy od naszej sympatycznej oto wrony???

Koniec 🙂

Add a Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *