Padaczka Pawełka

Dawno, Dawno temu, za górami, za lasami, w pięknym i nowoczesnym domu, położonym w Afryce, w której to jest bardzo gorąco, a formacja trawiasta nazywana potocznie sawanną tworzy wysokie trawy, rozproszone drzewa np. akacje, baobaby ale także i krzewy. W tymże gorącym klimacie, żył sobie 7 letni murzynek imieniem Pawełek , który cierpiał na epilepsje i bardzo często miewał napady padaczkowe po których bardzo słabo się czuł ale także bardzo długo dochodził bowiem do siebie. Te napady padaczkowe zdarzały się bowiem bardzo często siejąc spustoszenie w całym jego maleńkim organizmie. Rodzice naszego Pawełka byli bezradni, bowiem bardzo martwili się o swoje dziecko, które niestety ale nie mogło mieć normalnego dzieciństwa z powodu swojej choroby. Ale rodzice powiedzieli także że choćby bowiem mieli jechać z nim na konieć świata do odległej oto Europy to się tego podejmą i zrobią wszystko aby ich synek wyzdrowiał i mógł się bawić z kumplami, a nie siedzieć w domu i być ciągle zatroskanym. Nasz Pawełek jak każde dziecko miał swoje pasje, plany, marzenia, lecz wobec swojej choroby był poprostu bezsilny i po napadach czuł że jego marzenia nigdy mu się nie uda zrealizować… To było przykre i takie wręcz depresyjne. Czasami nasz bohater zadawał sobie pytanie, dlaczego akurat mnie ta choroba wybrała?? Dlaczego?? Nasz bohater interesował się hokejem na lodzie i bardzo lubił oglądać mecze hokeja w telewizji. A jego największym marzeniem było to żeby zostać kiedyś popularnym, światowej sławy Afrykańskim hokeistą który będzie zdobywać medale i puchary, a jeśli kiedyś zdobędzie jakieś pieniądze to wszystkie odda swoim rodzicą w podziękowaniu za opiekę nad nim, aby i im lepiej się bowiem żyło… Czasami marzenie naszego bohatera wydawało się takie nierealne, wręcz powiedziałoby się, że nieosiągalne ale nasz bohater nie tracił nadzieji wierzył w to , że w końcu wyzdrowieje i osiągnie bowiem sukces. Oczywiście nasz bohater miewał także chwile zwątpienia ale to normalne… Kazdy je bowiem czasem ma owe chwile zwątpienia. Następnego dnia, gdy nasz bohater jeszcze spał, rodzice naszego Pawełka intuicyjnie włączyli telewizor i tak ku ich zaskoczeniu w telewizji, w tej właśnie chwili, mówiono o eksperymentalnej terapii, właśnie przeciwko epilepsji… Rodzice słuchali tego z wielką nadzieją… Po wszystkim na ekranie telewizora pojawił się kontakt, który rodzice sobie odrazu zapisali, a pózniej skontaktowali się z ową placówką. Opowiedziawszy historię ich synka, po której zostali umówieni na konsultację, która miała pokazać czy ich synek się do niej zakwalifikuje, czy będą musieli szukać dalej… Następnie zawołali swego synka, który w końcu wstał, opowiadając mu co się stało, dając tym samym jemu nadzieję. I tak w końcu doszło do owej wizyty owego eksperymentalnego leczenia. Rodzice aby się dostać do kliniki, musieli przylecieć samolotem. Więc oblatując cały świat, zachwycali się przepięknymi widokami. Chociaż trochę byli zdenerwowani jak przebiegnie cała konsultacja i czy w końcu się im uda wyleczyć swego synka. Gdy dotarli na ową konsultacje i profesor dokładnie mógł obejrzeć chłopca… Ale co najważniejsze w końcu mógł przekazać jego zatroskanym rodzicą dobre wieści, że ich syn, zakwalifikował się do leczenia i ma 100 % szanse na powrót do zdrowia. A leczenie naszego 7 letniego murzynka, miałoby się odbyć za tydzień… Rodzice Pawełka bardzo się ucieszyli, że w końcu jakieś dobre wieści. I tak oto po tygodniu od konsultacji nasz Pawełek poddał się terapii która przynosiła już widoczne efekty. Napadów padaczkowych już nie było, a jego marzenie o byciu światowej sławy Afrykańskim hokeistą stawało się coraz to bardziej realne… Trzymajcie kciuki za naszego dzielnego bohatera, który jest bardzo ale to bardzo dzielny i waleczny.

KONIEC 🙂

Add a Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *